Roztocze od lat słynie z niezwykłych walorów przyrodniczych. Urozmaicona rzeźba oraz zróżnicowane stosunki wodne, glebowo – siedliskowe i mikroklimatyczne spowodowały niezwykłą różnorodność zbiorowisk roślinnych, zwłaszcza leśnych na tak niewielkim terenie (Marczakowski 2000).

 W lasach tych zachowały się naturalne i półnaturalne drzewostany oraz skupienia rzadkiej roślinności zielnej (Izdebski i in.1992). Stało się to możliwe dzięki bogatym, głęboko zakorzenionym tradycjom ochrony przyrody na tym terenie. Już w XVI wieku powstał tu pierwszy w Polsce zwierzyniec leśny. Utrzymywano w nim między innymi dzikie konie – tarpany (obecnie symbol Roztoczańskiego Parku Narodowego).

Działalność na rzecz ochrony przyrody kontynuowana była również w latach międzywojennych i po wojnie; utworzono wówczas na Roztoczu szereg rezerwatów przyrody (Wachniewska 1959).

Uwieńczeniem kilkudziesięcioletnich starań i zabiegów było powstanie w 1974 r. Roztoczańskiego Parku Narodowego.

     Rezerwat częściowy „Maziarki”, stanowiący teren badań niniejszej pracy, utworzony został w 1959 r. w celu zachowania stanowiska storczyka Cypripedium calceolus oraz ze względu na występowanie innych gatunków storczyków. Z chwilą powstania RPN teren rezerwatu włączono do jego obszaru ochrony częściowej.

Ostatnie inwentaryzacje storczyków i kilku innych występujących tu gatunków roślin rzadkich i chronionych przeprowadzane w 1990, 1991, 1992, 1993 roku wykazały wahania liczebności populacji, a w przypadku niektórych gatunków znaczny jej spadek i bardzo słabą żywotność.

Informacje pochodzące z Operatu Ochrony Flory RPN (1998) potwierdzają występowanie pewnych gatunków roślin rzadkich i chronionych, przy jednoczesnym

zaniku kilku innych.

Siedziba dyrekcji RPN